توضیحاتی در مورد گیتار الکتریک

سلام

خوب مدتی بود بعضی از دوستان سوالاتی داشتن راجع به نحوه ی کوک کردن گیتار و کوک های مختلف به چه نوع هستن. در صحبتهای خصوصی با دوتا از دوستان قول داده شد که اینکارو انجام میدم منتهی کمی دیر شد...

خوب بریم سر اصل مطلب.

ابتدا نحوه ی کوک کردن:

یک نوازنده همیشه باید خودش بتونه سازشو کوک بکنه بدون استفاده از دیاپازون یا تیونر (دیجیتال)، ولی این امر برای تازه کاران خیلی سخت و تقریبا غیر ممکن هست. افراد مبتدی برای کوک باید از تیونر استفاده کنند اما از افراد حرفه ای انتظار میره که بدونه استفاده از تیونر این کارو انجام بدن.

برای کوک کردن ساز، ابتدا شما باید صدای یک سیم را به صدای استاندارد رسانده باشید. برای مثال سیم 6 را در نظر میگیریم.صدای سیم 6 در کوک استاندارد باید صدای نت می

E بدهد.هنگامی که شما صدای سیم 6 را به نت E رسانده اید سیم 6 کوک شده.حالا برای کوک کردن مابقی سیمها از این روش استفاده میکنیم:

فرت 5 سیم 6 (در کوک استاندارد) نت

A هست و این نت ،نت سیم 5 در حالت open هست. پس ما باید صدای سیم 5 را در حالت open به صدای فرت 5 سیم 6 که نت A هست برسانیم.

فرت 5 سیم 5 (در کوک استاندارد) نت

D هست و این نت ، نت سیم 4 در حالت open میباشد.پس ما باید صدای سیم 4 را در حالت open به صدای فرت 5 سیم 5 که نت D هست برسانیم.

فرت 5 سیم 4 (در کوک استاندارد) نت

G هست و این نت ، نت سیم 3 در حالت open میباشد.پس ما باید صدای سیم 3 را در حالت open به صدای فرت 5 سیم 4 که نت G میابشد برسانیم.

فرت 4 سیم 3 (در کوک استاندارد) نت

B هست و این نت ، نت سیم 2 در حالت open میابشد. پس ما باید صدای سیم 2 را در حالت open به صدای فرت 4 سیم 3 که نت B میابشد برسانیم.

فرت 5 سیم 2 (در کوک استاندارد) نت

E هست و این نت ، نت سیم 2 در حالت open میابشد. پس ما باید صدای سیم 1 را در حالت Open به صدای فرت 5 سیم 2 که نت E میباشد برسانیم.

اگر از روش بالا درست استفاده کنید گیتار شما کوک (استاندار ) شده.

به این ترتیب داریم: 6=

E و 5= A و 4=D و 3=G و 2=B و 1=E

کوک های دیگری هم داریم که در زیر به این نوع کوک ها اشاره میشه.

(شماره سیمها از چپ به راست 1 2 3 4 5 6 )

open C tune

C G C G C E

open Cm tune

C G C G C D#

open C6 tune

C G C G A E

open Cmaj7 tune

C G E G B E

open D tune

D A D F# A D

open Dm tune

D A D F A D

open D% tune

D A D D A D

open D6 tune

D A D F# B D

open D sus4 tune

D A D G A D

open E tune

E B E G# B E

open Em tune

E B E G B E

open E sus 11 tune

E A E G B E

open F tune

F A C F C F

open G tune

D G D G B D

open Gm tune

D G D G A# D

open G6 tune

D G D G B E

open Am tune

E A E A C E

tune dropped C tune

C G C F A D

dropped D tune

D A D G B E

double dropped D tune

D A D G B D

dropped E tune

E B E A C# F#

dopped C tune

C G C F A D

down 1 step

D G C F A D

down 2 step

C F A# D# G C

down 1/2 step

D# G# C# F# A# D#

باز هم کوک های دیگری داریم که من دیگه خسته شدم و فکر نمیکنم لازم بشه... همین هایی هم که گفتم فکر نکنم بیشتر از 4 تا از رایج هاش لازم بشه...

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم اسفند 1390ساعت 18:3  توسط سعید  | 

Bolt-on neck

نوعی اتصال بدنه به گردن گیتار می باشد، که در آن بدنه و گردن با پیچ بهم متصل می‌شوند ، این نوع اتصال اولین نوع اتصال بدنه به دسته بود که اولین بار در گیتار های فندر بکار برده شد .
این نوع اتصال غالباً در گیتارهای بدنه تو پر و Acoustic Flaptop استفاده می‌شود . در گیتار الکتریک از 4 (به ندرت 6) پیچ برای اتصال استفاده می‌شود . به دلیل جلوگیری از خرابی و فشاری که سر پیچ به بدنه گیتار وارد میکنه ، از یک تکه فلز مستطیلی (به اصطلاح بشقاب فلزی) استفاده می‌شود ٫ این کار علاوه بر جلوگیری از خرابی (ساییده شدن) بر اثر فشار پیچ به پشت بدنه ، باعث توضیح مساوی فشار نیز می‌شود .




خب حتماً می‌پرسید اگه نوازنده بخواد از فرت های پایینی 18 تا 22 (یا 24) استفاده کنه ، شاید این کار براش راحت نباشه و ممکنه مشکلی براش پیش بیاد ٫ امکان داره دستش به لبه ی این تیکه فلز برخورد کنه و باعث زخم شدن هم بشه ؟؟؟

جواب : به همین دلیل سازندگان گیتار یک تیکه فلز (بشقاب فلزی ) رو فرم میدن طوری که لبه هاش رو نرم میکنن ، و سطح فلز رو طوری صاف میکنن که هنرمند راحت و بدون کوچکترین مشکلی استفاده کنه ، ولی در برخی مدل ها اینگونه نیست یعنی پیچ رو از سطح گیتار پایین‌تر میبندن ٫ در این روش دیگه نیازی به بشقاب نیست چون از یک مهره کوچک به اندازخ قطر سر پیچ استفاده میشه . که در این مورد هنرمند احساس راحتی بیشتری نصبت روش قبلی داره ، اکثر سازندگان کنونی از روش دومی استفاده می‌کنند . در بخش زیر مزایا و معایب مهم این نوع اتصال رو بررسی خواهیم کرد .





مزایا :


* راحت‌تر و ارزان‌تر برای تولید انبوه و تعمیر در صورت خرابی

* امکان اتصال سایر گردن ها به بدنه (باید هم نوع ، یا سفارشی باشد)

* توان بیشتر در مقابل ضربه ، تن صدایی شفاف‌تر و واضح تر ، این مزایا غالباً مورد بحث قرار میگیرد


معایب :


* دسترسی سخت تر هنرمندان به محدوده فرت بندی 18 تا 22 (یا 24) وقتی که از بشقاب فلزی استفاده شده باشه .

* Sustain کمتر ، بدلیل اتصال مهره ای بین دو تکه چوب ، البته این مورد در حد یه فرضیه است که بارها مورد بحث قرار گرفته ولی تحقیقات رسمی در این مورد نشده ٫ که این مشکل رو به اثبات برسونه .




تولید کننده گان :

Fender (معروفترین شرکت در ساخت و ساز این نوع اتصال )

Music Man

Ibanez

Taylor guitars (از برندهای معروف گیتار آکوستیک )

Seagull ( از برندهای معروف گیتار آکوستیک )


Neck-through


Neck-through یا neck-thru که نام کامل آن neck through body می‌باشد ، نوع دیگری از اتصال گردن به بدنه گیتار می‌باشد . در این نوع اتصال یک چوب یک تکه بلند هسته اصلی ساخت گیتار رو شکل می‌دهد .
سیم‌ها ، فرت برد ، پیکاپ ها ، و Bridge همگی روی این قطعه سوار می‌شوند . دو تکه‌ای که پهلو ها رو متشکل می شوند کنار هم قرار داده می‌شود و چوب اصلی وسط این دو ، سپس کار رو شروع میکنند ،

می تونید از لینک زیر مراحل کامل کار رو مشاهده بکنبد .


تاریخچه :
از خانواه گیتار های الکتریک می‌توان به les paul 1930 s اشاره کرد .

Rickenbacker
اولین گیتاری بود که بر پایه این تکنیک ساخته شد ، که از خانواده گیتار های تو خالی یا Hollow Body بود .

مزایا و معایب :
مراحل ساخت در سطح انبوه مشکل‌تر و سخت از مراحل ساخت Neck-Thru یا Neck-Set in .
در گیتار های گران قیمت و حرفه‌ای استفاده میشه .
بیشتر در ساخت گیتار بیس استفاده می‌شود تا گیتار الکتریک .
دسترسی به فرت های پایین‌تر خیلی راحتر از Bolt-on هست !!! چون دیگه لازم نیست به پشتش بشقاب فلزی نصب کنی ، که باعث برآمدگی بشه . ( اگر چه از لحاظ فنی به اندازه یه سر پیچ بزرگ‌تر هستند )
خیلی از نوازندگان بزرگ ادعا کردند که این نوع اتصال باعث Sustain بیشتر می‌شود ، و دیگه اینکه نصبت به Bolt-on مدتبیشتری روی کوک خودش ثابت می مونه و به عبارتی کوک نمی ریزه ، البته اندکتحقیقاتی در مورد این موضوع شده که با حرف‌های گفته شده مطابقت نداره .
تعمیرات گردن معمولاً خسته‌کننده و پر هزینه است .
گیتار های Neck-thru معمولاً دارای جنسی خیلی محکم تر از بقیه گیتار ها هستند .

سازندگان :
خیلی از شرکت های معتبر از این نوع اتصال پشتیبانی می کنند از جمله :

Parker guitars

Bc rich

Yamaha

Ibanez (
اکثراً در گیتار بیس)

Jackson

Alembic

Schector

Carvin

ESP guitars

Hamer

Rickenbacker

Gibson Firebird And Thunderbird


Set-in neck

همانند Bolt-on با این تفاوت که به جای پیچ از نوعی چسب بسیار قوی + فشار استفاده می‌شود ، این روش محبوب‌ترین روش اتصال در گیتار آکوستیک به شما می‌آید . تقریباً تمامی سازندگان بزرگ گیتار آکوستیک از این نوع اتصال استفاده می‌کنند . به استثنای Taylor Guitars .
گیبسون هم که بطور سنتی تقریباً تمام بازار فروشش رو پر کرده از گیتار هایبا این نوع اتصال دلیلشم بخاطر رقابت با فندر و نوع اتصالش هست ( Bolt-On) .

چسب ها :
Hide glue
PVA
Epoxy و Cyanoacrylate


مزایا :
صدایی گرمتر

Sustain بشتر (البته هنوز تحقیقات عملی روی این مورد نشده )
دسترسی راحت به محدوده فرت های پایین‌تر ، نسبت به گبتار های فندر


معایب :
تولید انبوه این محصول نسبت به Bolt-on سخت تر است .
تعمیر آن مشکل‌تر است .
سرویس دهی مشکل تری نسبت به Bolt-on داره .
راندمان کنترل زاویه سخت تری دارد ،

یعنی : برای تغیرات و اصلاح ، نیاز به دوباره اسمبل و چسب زدن توسط یه استاد ماهر را دارد .


+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم بهمن 1390ساعت 18:57  توسط سعید  | 

 

سلام

صدای گیتارالکتریک از چندین فیلتر میگذره تا چیزی بشه که ما میشنویم قبلا در مورد چوب گیتار صحبت کردم حالا میخوام در مورد پیکاپ حرف بزنم . یه زمانی یه بابایی کشف کرد که اگه یه سیم رسانا تو یه میدان مغناطیسی ارتعاش کنه صدایی تولید میکنه که میشه تقویتش کرد اون بابا که احیانا لئو فندر هم بود بنای ساخت اولین گیتار های الکتریک دنیا رو گذاشت و اون آهنرباها رو هم تو گیتارهاش تعبیه کرد که امروز ما اونا رو به اسم پیکاپ میشناسیم.

پیکاپ ها آهنرباهای دائمی یا موقتی هستن که بوسیله ی سیم پیچ ساخته میشن (در مورد سیستم سیم و پیچ و هسته هم که احتمالا همه یه چیزایی تو علوم راهنمایی خوندین!)

تقسیم بندی پیکاپ ها:

پیکاپ ها چند نوع تقسیم بندی مختلف دارن مثلاactive یا pasive بودنشون یا single coil وhumbocker که با هم بررسی میکنیم.

1-تقسیم بندی پیکاپ از لحاظ اندازه ی سیم پیچ:

الف)سینگل کویل:

این پیکاپ ها از یه ردیف سیم پیچ تشکیل شدن و و به صورت باریک و تکی دیده میشن . از لحاظ صدادهی صدای تیز تر و در عین حال ضعیف تری ایجاد میکنن که احیانا با نویز بیشتر هم همراهه و تو بند(bend)های بلند به دلیل اینکه سیم از میدان مغتاطیسی اونا خارج میشه افت صدای زیادی ایجاد میشه که معمولا برای سبک های هارد راک و متال مناسب نیست در عین حال صدای کلین و اسموت خیلی خوبی دارن که برای سبک های بلوزی و جزی بهتر جواب میدن .

ب)هامباکر:

این نوع پیکاپ یا از دو سیم پیچ مجزا ولی چسبیده به هم یا یک سیم پیچ بزرگتر به اندازه ی دو سیم پیچ سینگل تشکیل میشن که به صورت دو تا سینگل کویل کنار هم دیده میشن در حالی که کل اون مجموعه رو یه پیکاپ هامباکر میگن .این نوع پیکاپ صدای چاق تر و تیره تر و در عین حال قوی تری دارن و نویزشون هم به مقدار قابل توجهی کنترل شده .

تقسیم بندی از لحاظ نوع عملکرد:

الف)پسیو:

این پیکاپ ها آهنرباهای دائمی هستن که به وسیله ی یک سیم پیچ دور یک هسته ی نارسانا تشکیل شدن مثل سرامیک و برای عملکرد احتیاجی به تقویت ندارن(خودبخود میدان مغناظیسی دارن)

ب)اکتیو:

این پیکاپ ها آهنرباهای غیر دائمی و در واقع الکرتیکی هستن که همونجور که میدونین به وسیله ی نیروی الکتریسیته تولید میدان مغناطیسی میکنن به همین دلیل هم باید به وسیله ی باتری های کتابی 9 یا 18 ولت تغذیه بشن و تولید کننده هاشون میگن که این پیکاپ ها نویز کمتری دارن و در عین حال به دلیل اینکه تقویت کننده دارن بیشتر حواس سازنده های اونا به صدای زیباشون بوده تا تقویت.

این پیکاپ ها اکثرا روی کلین هم دیستورشن دارن و کلا کلین خوبی ندارن و روی دیستورشن هم که تقویت میشن صدای خیلی خیلی قوی تری ایجاد میکنن که بیشتر به درد سبک های خشن تر متال و بیشتر به درد ریتم نوازی میخورن.

مهمترین مسئله تو یه پیکاپ ولتاژ خروجی اون پیکاپه که مقدار گرمی و تیزی صدا و تا حدودی جنس صدارو معلوم میکنه پس برای خرید یه پیکاپ شما احتیاج دارین ولتاژ خروجی رو بدونین و اینم بدونین که هر چی خروجی یا به قولی output بالاتر باشه صدای پیکاپ گرمتر و خشن تره!!!!!

چیز دیگه ای که باید بدونین اینه که پیکاپ هایی که نزدیک بریج نصب میشن دارای output بالاتری هستن و برای سولوهای تیز تر و احیانا ریتم استفاده میشن و پیکاپ های نزدیک نک صدای گرمتری دارن و معمولا برای آرپژ ها و سویپ ها و ترمولو پیکینگ ها و همچنین صدای کلین استفاده میشن...

خوب حالا یه کم کاربردی تر بحث کنیم:

پیکاپ های مختلفی توی دنیا وجود دارن اما سه چهار برند معروف هستن که تمام نوازنده ها از اینا استفاده میکنن و ما هم به معرفیشون میپردازیم!

dimarzio

seymour duncan

emg

bill lawrence

1-دی مارزیو:

امر خطیر تولید پیکاپ یکی از مسائلیه که فعلا امریکایی ها توش حرف اول رو میزنن و هنوز ژاپنی ها به گرد پاشون هم نرسیدن!!!!این کمپانی هم یکی از معتبرترین کمپانی های تولید پیکاپ دنیاست و پیکاپ های متنوعی تولید میکنه که خوب اکثرا هم پسیو هستن نوازنده های بزرگی از این پیکاپ ها استفاده میکنن به این ترتیب:

استیو وای :

مدلهایی مثل steve special یا evoulotion که اصولا high out put هستن و صداهای تیز و گرمی تولید میکنن که از پرطرفدارترین پیکاپ های دنیا محسوب میشن.

جو ساتریانی:

مدلهایی مثل fred یا paf joe که اصولا medium out put هستن و صداهای لطیف تری تولید میکنن...

پل گیلبرت:

مدلهای مثل paf pro یا paf classic که بازم صدای نرمتری تولید میکنن و یه جورایی vintage حساب میشن...

اینگوی مالمستین:

که از مدلهای سینگل مخصوص خودش استفاده میکنه که high output برای بریج و medium برای نک هستن ...

جان پتروچی:

که از مدلهایی مثل steve special و یکی دو مدل دیگه مخصوص خودش استفاده میکنه که خوب یه جورایی high به حساب میان...

آرتیست های دیگه مثل اندی تیمونز و بیلی شیهان و ...هستن که از این برند استفاده میکنن

از مدل های خیلی خوب این برند هم میشه tone zon , steve special , super distortion , x2n(very high out put for metal!) رو برای بریج وair norton , psf pro و ... رو برای نک نام برد.

2-سیمور دانکن:

یکی از معروفترین و قدیمی ترین تولید کننده های پیکاپ که بر خلاف دی مارزیو که مال سولو آرتیست هاست اکثر لیدر های دنیا از این پیکاپ استفاده میکنن و اکثر کارای جاودانه ی متال رد پای این پیکاپ رو دارن. پیکاپ های high out put بیشتری نسبت به دیمارزیو داره و چند مدل اکتیو هم داره که بد نیستن!

آرتیست های استفاده کننده از این برند هم اینا هستن:

جرج لینچ:

با مدلهایی مثل sh6 تو سالهای اول و sh12 screamin demon در سال های بعد که این مدل سیگنچر خود جرج لینچه و هر دو هم تا حدودی high out put به حساب میان.

رندی رودز:

با مدل sh6 duncan distortion که یکی از معروفترین مدلهای این برنده و صدای گرمی هم داره.

مارتی فریدمن:

مدلهایی مثل sh4 jb که تا حدودی مدیوم هستن ولی صدای زیبایی دارن

دیو ماستین:

مدل هایی مثل sh4 و sh6 و چند مدل هم که خودش طراحی کرده و تازگی ها هم که از انواع اکتیو این برند استفاده میکنه...

سلش:

مدل هایی مثل alcino رو استفاده میکنه که مدیوم به حساب میان

دیمبگ دارل:

sh13 dimebucker و sh1 59 که اولی سیگنچر خودشه و very high out put به حساب میاد و از لحاظ خزوجی با x2n و پیکاپ های اکتیو برابری میکنه...

بزرگان دیگه ای هم مثل گیتاریست های kiss و lamb of god و aerosmith و.... از این برند استفاده میکنن و بهترین مدلهای این برند هم sh 12 , sh6 , sh4 , sh13 برای بریج و sh 1 , sh 2 و ... برای نک هستن...

3-ای ام جی:

بزرگترین و معروفترین تولید کننده و مبتکر پیکاپ های اکیتو این کمپانیه و شهرتش هم فقط به خاطر پیکاپ های اکتیوشه

کرک همت:

emg 81 که خوب very high out put به حساب میاد

جیمز هتفلد:

emg 81

زاک وایلد:

emg 81 و emg 85

دیوید گیلمور:

که مدل های سینگل مخصوص به خودش رو داره

الکسی لایهو:

emg 81

مارک نوفلر:

که اونم از سینگل ها و هامباکر های مخصوص خودش استفاده میکنه...

معروفترین پیکاپ این برند emg 81 هستش که خروجی خیلی بالایی داره و صداش هم خیلی تیز و بیسیه و به نظرم برای ریتم مناسب تره تا لید!

4-بیل لاورنس:

این اسم در واقع اسم یه شخصه!!!!و از این دست اشخاص زیادن که خوب معمولا گمنام هم هستن و من معروفترینشون رو گفتم که پیکاپ رو به صورت دستی و سفارشی میسازن و به نظر خیلیا پیکاپ های خوبی هستن ولی گیر آوردنشون خیلی سخته و تقریبا به زحمتش نمیارزه...

آرتیست هایی هم که از این برند استفاده میکنن کم هستن و مثلا میشه دیمبگ دارل و دیو ماستین رو نام برد که اونم همیشگی نیست...فقط میخواستم بگم که پیکاپ رو هم به صورت دستی میسازن!

چند تا پاورقی:

چیزی که شما به عنوان صدای گیتار یه نوازنده میشنوین فقط صدای پیکاپ نیست و یه چندهزار دلاری خرجش شده پس فکر نکنید فقط با یه پیکاپ صدای بر فرض مثال استیو وای یا کرک همت رو بدست میارین...

به جای توجه به جنس صدای نوازنده ها به خواسته ی خودتون توجه کنید که مثلا یه پیکاپ با ولتاژ خروجی بالا میخواید یا پایین یا مثلا پیکاپی با صدای گرم میخواید یا تیره و خشن اینجوری برای انتخاب پیکاپ راحت ترید تا برید دنبال صدای فلان نوازنده چون نتیجه نمیگیرید مگر اینکه ست کاملی داشته باشید ...

بعضی پیکاپ ها برای بعضی بدنه های خاص ساخته شدن و یا برای فینگر برد های خاص مثلا sh6 برای بدنه ی ماهوگانی و فینگربرد رز وود ساخته شده و اینجور که من از خیلیا شنیدم و خوندم رو باسوود اصلا جواب نمیده!!!به این مطالب تو کاتالوگ ها یا سایت ها توجه کنید که بعد پشیمون نشید!!!!

پیکاپ های با خروجی بالا و متوسط رو برای بریج و متوسط و پایین رو برای نک بزارید و بهتر اینه که یه خروجی بالا با یه خروجی پایین ترکیب بشه که همه رنج صدایی داشته باشین ...

به نوازنده های متال پیکاپ های با خروجی خیلی بالا و بالا رو پیشنهاد میکنم و به سولو آرتیست ها پیکاپ های تقریبا بالا و متوسط رو و برای دوستان راک نواز هم پیکاپ های وینتیج و همچنین سینگل هارو پیشنهاد میکنم...

به نظرم پیکاپ های هامباکر اکتیو بیشتر به در ریتم میخورن تا لید و سولو و سولو آرتیست ها رو از استفاده از این پیکاپ منع میکنم!!!

اگه یه جایی تو ریویو ها خوندین فلان پیکاپ bassy یا treibley هستش تعجب نکنید معمولا پیکاپ ها این خواص رو دارن که یا صدای بیس توشون قوی تره و بیشتر به درد ریتم میخورن مثل emg 81 یا تریبلشون قوی تره مثل sh4 jb و پیکاپی خیلی خوبه و به درد سولو زدن میخوره که بالانس باشه و به قولی middle ش بالا باشه یعنی نه بیسی نه تریبلی مثل evolution یا sh12 یا tone zone

پیکاپ های استوک کمی وجود دارن که خوب باشن(به پیکاپی که اریجینال روی سازه استوک میگن)مگر از این چند مدل گفته شدن باشن البته نه صیغه هایی مثل dimarzio/ibanez که به نظرم دروغ محضه و دی مارزیو هیچ نقشی توش نداشته چون اصلا با پیکاپ های دیمارزیوی اصل قابل مقایسه نیستن تازگی ها هم که ibanez/duncan اومده که خدا به خیرش کنه!!!!از پیکاپ های استوک بعضی مدل های فندر و بعضی مدل های t روی گیبسون های لس پاول و کوانتوم(qm) های آیبانز مخصوصا 1و2شون از بقیه قابل توجه تره و میشه ازشون استفاده حرفه ای کرد...

+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم بهمن 1390ساعت 18:50  توسط سعید  | 

اول از همه باید بگم بر خلاف تفکر بعضی از دوستان جنس چوب تو تولید صدای گیتار الکتریک حتی از نوع solid budy تاثیر مستقیم داره و بر خلاف افاضات بعضی از دوستان نمیشه از فایبر گلاس یا پلاستیک و فلز، ساخته بشه پس انتخاب چوب خوب برای تولید صدای مورد نظر یه امر کاملا جدی محسوب میشه با این مقدمه بریم سر مشخصات چوب های مختلف:
در بدنه ی گیتار های روتین و روز دنیا از سه چهار چوب مختلف استفاده میشه که عبارتند از:
چوب درخت ماهون(mahogany)
چوب درخت لاله ی امریکایی(basswood)
چوب درخت توسکا(alder)
چوب درخت افرا(maple)

1-ماهوگانی


این چوب دارای چگالی بالا و ترکم خیلی زیاده و رطوبت و گرما و سرما توش تاثیری نداره.از بافت های متراکم درست شده و به همین دلیل از چوب های دیگه خیلی سنگین تره رنگش معمولا تیره ست و بیشتر هم تو امریکا پیدا میشه...
صدایی که از این چوب تولید میشه یه صدای گرمیه ،صدایی که مشخصات باسش خیلی بیشتره و به قولی بیسی تره و با توجه به این مشخصه به درد نواختن ریتم هم میخوره به همین جهت این چوب بیشتر مورد استفاده ی لیدر ها قرار میگیره که هم سولو میزنن و هم ریتم...
صدای تریبل این چوب هم یک صدای چاق و گرمه و بیشتر برای نوازندگی در سبک های اگرسیو و متال به کار میره...مسئله ی خیلی مهمی که در مورد این چوب هست ساستین بالای این چوبه به این معنی که امتداد صدای تولید شده با این چوب خیلی بیشتر از چوب های دیگه ست و شما اگر در شرایط مساوی دو سیم برابر از دو گیتار که یکی ماهوگانیه و اون یکی یه چوب دیگه رو با هم به صدا در بیارین صدای گیتار ماهوگانی بیشتر دووم میاره که این یه امتیاز بزرگ تو نواختن محسوب میشه...
از عیوب این چوب فقط میشه به سنگین بودنش اشاره کرد.

گیتارهای ساخته شده با این چوب رو هم تو همه ی برندها میتونید ببینید ولی از معروفتریناش میشه به گیبسون لس پاول مدلهای بالای ای اس پی چند مدل از پرستیژ های آیبانز و همچنین گیتارهای سری s که با کاری که روشون شده و در اطراف لبه ها تراشیده شدن از وزنشون هم کم شده و شما صدای ماهوگانی دارید با یه بدنه ی سبک!!!!که به نظرم پرستیژهای sحرف ندارن برای لیدر ها.آرتیست هایی هم که ماهوگانی دست میگیرن عبارتند از:
Randy Rhoads, Gary Moore, Buckethead, Mark Knopfler, Jimmy Page, Kirk Hammett, Slash, Michael Schenker,Andy Timmons
و.....
البته خیلی از گیتاریست های بالا از چوب های دیگه هم استفاده میکنن ...
خلاصه دوستانی که با سبک های لیدریه دهه ی هشتاد و اگرسیو پلینگ مثل دیمبگ دارل خدا بیامرز یا مایکل رومئو حال میکنن برن دنبال ماهوگانی

2-باسوود:


این چوب دارای بافت های بازتری نسبت به ماهوگانیه و همچنین بی نهایت سبک تره در نتیجه صدایی نازک تر و شفاف تر و تیز تر تولید میکنه و بیشتر مورد استفاده سواو آرتیست ها و نوازنده های پراگرسیوه چون به خاطر صدای نازک و شفافش گوشنوازتره و سبک های آرومتر و هنری تر. صدای بیس آنچنانی نداره و برای بیسی کردن صداش کلی باید با افکت و پیکاپ ور بری و در نهایت هم آنچنان که باید نتیجه نمیگیری ولی صدای تریبل خوبی داره و اگر از جنس خوبی باشه صداش خیلی دلنشین و زیباست.

در مورد ساستین هم باید بگم قابل قبوله گرچه به ماهوگانی نمیرسه، بازم اینجا ساستین جنس امریکاییش خیلی خوب و قابل قبول تره(American basswood)
گیتارهای از این جنش خیلی سبکن و مشکلی برای شانه های گیتاریست ایجاد نمیکنن که این یه حسن بزرگه...
معروفترین گیتارهای این جنس رو هم شاید بشه اینا رو نام برد:
گیتارهای آیبانز مخصوصا در بهترین حالتش پرستیژها و از اونا بهتر گیتارهای جم آیبانز(مدلهای استیو وای)
گیتارهای ال تی دی اکثرا و بعضی مدل های فندر...
البته تمام برندهای دنیا از این چوب دارن من چند تایی رو که به ذهنم میرسید گفتم...
آرتیست های باسوود استفاده کن هم اینا هستن !!!:
Eddie Van Halen, Joe Satriani, Steve Vai, John Petrucci, Paul Gilbert, Steve

3-الدر:


بافت های این چوب شبیه باسووده اما تا حدودی متراکم تر و همچنین خیلی خشک تر و به خاطر همین بافت صدای تولید شده ازش یه صدای خشک و تیز در میاد که خوراک متال و مخصوصا سولو نوازی تو سبک های سریع تر متاله این چوب هم به هیچ وجه بیسی نیست و صدای بمش زیاد به درد نمیخوره اما صدای تریبل و زیرش با اینکه نزدیک باسووده اما خشک تره و برای سولوهای ترش متال دیگه عالیه .

با این همه فاکتور های مختص این چوب نزدیک به باسووده با این تفاوت که ساستینش تا حدودی بیشتره و به جاش یه خورده سنگین تره اما مجموع این مشخصات باعث میشه خیلی مورد علاقه و استفاده ی نوازندگان متال مخصوصا لیدر ها باشه از طرفی به خاطر صدادهی تیز و رساش تو بدنه ی خیلی از گیتارهای راک هم استفاده میشه که مهمترین نمونه ش اکثر گیتارهای فندر مخصوصا استراتوکستر هستن.

نوازندگانی که از این نوع چوب استفاده میکنن

Randy Rhoads, Marty Friedman, Kirk Hammett, Dave Mustaine, Buckethead, Alexi 'Wildchild' Laiho
و...
در ضمن جمیع استفاده کننده گان از فندر نظیر جیمی هندریکس و کلاپتون و جانسون و مالمستین و .....
گیتارهایی هم که با این چوب ساخته میشن اینا هستن:
مدلهای سیگنچر کرک همت و لایهو تو ای اس پی و اکثر مدلهای جکسون مخصوصا v و اکثر مدلهای فندرو...
خلاصه اینکه چوبیه که خیلیا استفاده میکنن اما اگر خوب نباشه کارایی لازم رو نداره و نوع خوبش هم کم گیر میاد ولی بیشتر به درد طرفداران سبک هایی مثل متالیکا و مگادث میخوره اونم تو سولو ها نه ریتم ها...

 4-مپل:


استفاده از این چوب تو گیتار سازی همه گیر و فراوان نیست بیشتر از این چوب برای ترکیب با ماهوگانی استفاده میشه به این صورت که بدنه رو از ماهوگانی میسازن و بعد یه لایه مپل روش میکشن برای بهتر شدن صدا( سازهای پوشیده شده با مپل خوشگل ترن به نظر من تنها خواصیاهش همینه)به هر حال این کار خیلی رواج داره مخصوصا بین گیتارهای با قیمت بالاتر.

چوب مپل دارای خواص خیلی شبیه به ماهوگانیه و از خیلی جهات با هم هیچ فرقی ندارن با این تفاوت که مپل نرم تر و سبک تره و طبعا دوامش هم کمتره .
گیتارهای زیادی رو با این چوب نمیسازن اما صدای استثنایی و بی نظیر گیتار جرج لینچ باعث شد این قسمت از مقاله رو به جای چوب های دیگه به این چوب اختصاص بدم...
به شخصه تجربه ی زیادی از نوازندگی با یه گیتار کاملا مپل ندارم به غیر از یه ناخنک تو یه مغازه به گیتار ای اس پی مدل لینچ که تنها گیتاری هم هست که میشناسم و میدونم کاملا مپله!!!!اما صدای جرج لینچ واقعا مسخ کننده ست و به همین دلیل به نظرم باید چوب خوبی باشه گرچه زیاد پیدا نمیشه و اون مدل گیتار لینچ هم یه چیزی حدود دو سه هزار دلار قیمت داره اینه که به کسی پیشنهادش نمیکنم ولی جدا صداش بی نظیره....اما در حده خودش...
زیاد پیشنهاد نمیکنم دنبال این چوب برید چون پول دور ریختنه بیشتر...
چوب های دیگه ای مثل زبان گنجشک(ash) یا پاپلر هستن که خوب اونا هم همه گیر نیستن و علاوه بر اون تجربه ی نوازندگی با اونا رو ندارم و صداشون رو هم زیاد نشنیدم...
در مورد چوب های ترکیبی هم نظرم همونه که گفتم به نظرم اون لایه ی ترکیبی بیشتر به زیبایی قیافه ی گیتار کمک میکنه تا به صدا حد اقل من اینجوری حس کردم ...

خلاصه اینکه گرچه صدای گیتار به خیلی چیزا بستگی داره و خیلی از این عوامل از چوب مهمتره اما چوب گیتار صد در صد تو گرفتن صدای مورد نظر دخیله و باید بهش توجه کنید تا صدای مطلوبتون رو بدست بیارید...
البته روی سخن من تو این دو قسمت بیشتر با لیدر ها و کلا کسانی که سولو میزنن بود کسانی که ریتم میزنن خیلی بهتره که ماهوگانی رو چوب مد نظرشون قرار بدن چون تو ریتم خیلی بهتر از بقیه جواب میده...

+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم بهمن 1390ساعت 21:29  توسط سعید  | 


سلام دوستان

امروز به معرفی یکی از گیتار های پر طرفدار تو سبک متال میریم mtm2

MTM2
مشخصات اصلی:

Neck Material: 5pc Maple/ Walnut

Neck Type: MTM

Body: Mahogany body

Frets: Jumbo frets

Fingerboard: Bound Rosewood

Inlay: n/a

Bridge: Fixed Edge III bridge

NeckPU: Duncan® HB-105MT

BridgePU: Duncan® HB-105MT

Finishes: white & black

مشخصات پیکاپها:

Bridge Pickup

Name: Duncan® HB-105MT

Model No: HB-105MT

Construction: Humbucking

Magnet: Alnico

Neck Pickup

Name: Duncan® HB-105MT

Model No: HB-105MT

Construction: Humbucking

Magnet: Alnico

توضیحات:

همونطور که میدونیم این گیتار signature میک تامسون هست.و اسم mtm بر گرفته شده از اسم ایشون هست.

Body:

بدنه این گیتار از ماهوگانی هست.این چوب دارای تراکم بالا هست و دما و رطوبت روش تاثیری نداره.بخاطر تراکم بالا از وزن بالای هم برخورداره.صدای این چوب به اصطلاح صدای گرمیه و بیس بیشتری داره و به همین دلیل بیشتر بدرد ریتم میخوره. نکته ی مثبت این چوب اینکه از ساستین بالایی برخوردار هست و خودش یک نقطه قوت بین چوب های دیگه.از ایراداتی که میشه از این چوب گرفت وزن زیادش هست که واقعا اذیت کننده هست.

Bridge:

بریج این گتار متاسفانه ثابت هست(Fixed Edge III bridge ) ولی خوب برای گیتاری که کلا به درد ریتم زدن بیشتر میخوره نیازی هم نیست.

بریم سراغ پیکاپ ها

در نک و بریج این گیتار از یک نوع پیکاپ استفاده شده Duncan® HB-105MT که هامباکینگ. دانکن یکی از قدیمی ترین تولید کننده های پیکاپ هست که بر خلاف دیمارزیو برای سولو آرتیست هاست. اکثر لیدر ها از این پیکاپ استفاده میکنن.مثل:جرج لینچ ، رندی رودز.

Duncan® HB-105MT اکتیو هستن و برای اگرسیو بسیار مناسب هستند.

در آخر به نظر خودم (نظر شخصی)دوستانی که میخوان بیشتر لید بزنن و ریتم و میخوان صدای گرم (به اصطلاح) داشته باشن این گیتار گیتار مناسبی هست.و به این نکته هم توجه داشته باشن که کوک این گیتار اینگونه هست:

tune: 1 - C#, 2 - G#, 3 - E, 4 - B, 5 - F#, 6 - B

+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم بهمن 1390ساعت 21:2  توسط سعید  |